Papierowy JazzPRESS
Płyta tygodnia

Dee Dee Bridgewater – Memphis ...Yes, I'm Ready

Obrazek tytułowy

Najnowszy album Dee Dee Bridgewater powstał według sprawdzonej formuły – piosenki z dzieciństwa bywają dla wielu muzyków pretekstem do odejścia od głównego nurtu, zmiany stylu, czasem poszukania nowych inspiracji i zaproszenia gości, dla których ciężko byłoby znaleźć miejsce na innej płycie. To oczywiście również sentymentalna podróż i okazja do zachęcenia nowych słuchaczy znanymi tytułami utworów. Krótko mówiąc – może to być pomysł na skok na kasę, albo ciekawy i niezwykle inspirujący skok w bok. Dla jednych zupełnie jednorazowy – jak w przypadku Paula McCartneya („Kisses On The Bottom”), dla innych szansa na stały związek – jak w przypadku serii nagrań country Johna Scofielda.

W przypadku Dee Dee Bridgewater pomysł na przypomnienie przebojów z okolic Memphis i czasów dzieciństwa okazał się muzycznie niezwykle udany. Dee Dee opowiada nam historię swojego dzieciństwa spędzonego w Memphis i okolicach w towarzystwie pochodzącego również z tego miasta Kirka Whaluma i wyboru zaskakująco pasujących do jej głosu, choć zaaranżowanych w sposób często odległy od oryginału przebojów. Płyta została nagrana w legendarnym miejscu, studiu Royal Studios w Memphis, miejscu, gdzie powstało wiele fantastycznych przebojów i gdzie nagrywało wielu legendarnych muzyków, w tym Chuck Berry, Tina Turner, Buddy Guy i Al Green. Lawrence Boo Mitchell, syn założyciela czynnego bez większych przerw od 1956 roku obiektu odpowiedzialny był za techniczną stronę nagrania.

W istocie, korzystając z legendarnego studia, przebojów sprzed lat i wyśmienitych muzyków udało się stworzyć album ponadczasowy, taki, który mógł powstać równie dobrze pół wieku temu i też spodobałby się ówczesnym słuchaczom. Może wtedy byłby bardziej atrakcyjny dla nastoletniej publiczności, a teraz raczej znajdzie uznanie u niekoniecznie najmłodszych fanów Dee Dee Bridgewater, ale nie zmienia to faktu, że jest to album wybitny, choć niektóre aranżacje możecie uznać za mocno kontrowersyjne.

Trudno jednak jest zmierzyć się z przebojami znanymi z repertuaru Elvisa Presleya, Isaaca Hayesa, czy B.B. Kinga. Dee Dee Bridgewater udało się znakomicie, w czym równie wielka zasługa jej niezwykłej muzykalności, jak i nowych aranżacji Kirka Whaluma i Johna Stoddarta. Warto sięgnąć po ten album a potem przypomnieć sobie oryginały – to będzie niezwykła muzyczna wycieczka w historię soulu, rock and rolla i gospel w wykonaniu wyśmienitej wokalistki.

Dla poszukiwaczy wersji oryginalnych i tych, którzy chcą powrócić do brzmienia sprzed wielu lat – odrobina ułatwienia. „Yes, I'm Ready” to nieco mniej w tym towarzystwie znany przebój Barbary Mason z 1965 roku, nagrywany później między innymi przez Carlę Thomas i Gladys Knight. Wersje autorskie z 1965 i późniejsza z 1973 z albumu „Give Me Your Love” są wzorcem brzmienia z Filadelfii. „Giving Up” to piosenka napisana przez Vana McCoya, wykonywana czasem przez niego, ale bardziej znana z nagrań Gladys Knight i w szczególności Donny Hathawaya. To właśnie nagranie z jego albumu „Donny Hathaway” uznałbym za wzorzec tej kompozycji. Grający na płycie Dee Dee Bridgewater na saksofonach Kirk Whalum nagrał całkiem niedawno tą kompozycję na swojej płycie poświęconej twórczości Donna Hathawaya – „Everything Is Everything: The Music of Donny Hathaway”.

„I Can't Get Next To You“ to oczywiście The Temptations i niezliczone późniejsze covery nagrywane po obu stronach Atlantyku przez przeróżnych rozrywkowych, rockowych, jazzowych i soulowych artystów. „Going Down Slow” to bluesowy standard wśród bluesowych standardów, jeden z pierwotnych bluesów, napisany przez St. Louis Jimmy Odena i nagrywany przez wszystkich bluesowych gitarzystów świata, a „Why Am I Treated So Bad” możecie pamiętać z repertuaru The Sweet Inspirations, żeńskiego zespołu wokalnego towarzyszącego w wielu trasach koncertowych Elvisowi Presleyowi i Arecie Franklin, dowodzonego w najlepszych czasach przez Cissy Houston. „B.A.B.Y.”, często pisane również „B-A-B-Y” oraz „The Sweeter He Is” to kompozycje Issaca Hayesa. Pierwszą piosenkę spopularyzowała Carla Thomas, a druga kompozycja była przebojem samego kompozytora i jego The Soul Children.

„The Thrill Is Gone” to kolejny bluesowy klasyk, współcześnie kojarzony chyba najczęściej z B.B. Kingiem. „I Can't Stand The Rain” napisała Ann Peebles, o której dziś już mało kto pamięta, a jej największy przebój zna cały świat dzięki wersjom Tiny Turner, Seala i Allanah’y Myles. Po tą melodię sięgnęła również na płycie poświęconej bluesowym standardom Cassandra Wilson („Blue Light ‘Till Dawn”). „Don't Be Cruel” i „Hound Dog” to jedne z największych przebojów Elvisa Presleya.

„Try A Little Tenderness” jest prawdopodobnie najstarszą melodią w tym zestawieniu, została napisana w latach trzydziestych ubiegłego wieku, a popularność zyskała po latach w wykonaniach Otisa Reddinga i Bookera T. Album zamyka klasyk gospel „Take My Hand Precious Lord” spopularyzowany przez Mahalie Jackson, Arethę Franklin i B.B Kinga.

RadioJAZZ.FM poleca!
Rafał Garszczyński
Rafal[malpa]radiojazz.fm

  1. Yes, I'm Ready
  2. Giving Up
  3. I Can't Get Next To You
  4. Going Down Slow
  5. Why Am I Treated So Bad
  6. B.A.B.Y.
  7. The Thrill Is Gone
  8. The Sweeter He Is
  9. I Can't Stand The Rain
  10. Don't Be Cruel
  11. Hound Dog
  12. Try A Little Tenderness
  13. Take My Hand Precious Lord

Dee Dee Bridgewater

Memphis ...Yes, I'm Ready

Format: CD

Wytwórnia: DDB Productions / Okeh / Sony

Numer: 889854061128

Dee Dee Bridgewater – voc,

Marc Franklin – tp,

Kirk Whalum – ts, bs,

Kirk Smothers – ts,

Lannie McMillan – ts,

Kameron Whalum – tromb,

Garry Goin – g,

John Stoddart – kbd,

Charles Hodges – hamm,

Jackie Clark – b,

James Sexton – dr,

Lawrence Boo Mitchell – perc,

Candise Rayborn-Marshall, Kevin Whalum, Sharisse Norman, Stax Music Academy – back voc.

Tagi w artykule:

Powiązane artykuły

polecane

12 grudnia

godz: 20:00

Kuba Badach & MaBaSo - Back to School

Jazz Cafe Łomianki

Warszawa

12 grudnia

godz: 20:00

Malediwy

Przestrzeń Robocza

Łódź

12 grudnia

godz: 20:30

New Jazz Scene: Przemysław Chmiel Quartet

12on14 Jazz Club

Warszawa

12 grudnia

godz: 20:30

Immortal Onion

CH25

Warszawa

13 grudnia

godz: 19:00

Mistrzowie Polskiego Jazzu: Andrzej Kurylewicz

PROM Kultury Saska Kępa

Warszawa

13 grudnia

godz: 19:00

Jazz Bez Festiwal

Galeria Biała

Lublin

newsletter

Strona JazzPRESS wykorzystuje pliki cookies. Jeżeli nie wyrażasz zgody na wykorzystywanie plików cookies, możesz w każdej chwili zablokować je, korzystając z ustawień swojej przeglądarki internetowej.

Polityka cookies i klauzula informacyjna RODO